Met deze constateringen hebben we gelijk de kern van het vraagstuk te pakken.  Niet de mensen met een verstandelijke beperking zijn het probleem, maar de mensen zonder beperking. Als we aan die laatste categorie niets doen, ziet het er echt somber uit. Diezelfde mensen zonder beperking runnen namelijk zorgorganisaties. Het kan niet anders dan dat dat leidt tot het opbergen en beheersen van mensen met een verstandelijke beperking; dat is de opdracht van diezelfde samenleving. Maar licht verstandelijk gehandicapte jongeren met gedragsproblemen laten zich niet opbergen en beheersen.

Hoe meer je dat doet, hoe meer het uit de hand loopt en hoe meer de samenleving deze mensen als overlastbezorgers ziet. Nog even en we gaan weer meer gevangenissen bouwen. Als we beter willen ondernemen in de zorg, dan vraagt dat van zorgorganisaties een hele heldere visie. En in het belang van de mensen die het betreft graag een visie op mensen met een verstandelijke beperking waarin het gaat om hun kwaliteit van bestaan. Het lijkt me dat als dit de constatering is, we de oplossing vooral moeten zoeken in die maatschappij en dus bij onszelf. Morgen verkiezingen, een kans om invloed uit te oefenen. En anders beginnen we gewoon een partij voor de lvg-er; er komen er toch steeds meer.

Helaas analyse en instinct gingen in tienden van seconden met elkaar in conclaaf en er werd vertrouwd op zichtbare aanwijzingen. Een rijder die vlak na een bocht in de buitenkant hangt en een vinger die vlak voor de volgende naar de binnenkant wijst. Het zichtbare en hoorbare gesteld boven het innerlijke weten… En dan boosheid, onmacht, verdriet, falen. Allemaal erg begrijpelijk en onbegrijpelijk dat er twee juichen omdat er iemand is die sneller is dan hun, maar …. een fout maakt. De medaille zonder franje. Én: Geen medaille maar wel prestatie van ongekend niveau.
Er gaat dan heel wat door me heen. Het lijkt wel een op de proef stellen van focus en vertrouwen van beide. Blijf je in je teleurstelling, falen, boosheid of verdriet  of komt de Wijze wijze terug in een geïntegreerd verstandelijk beredeneren vanuit gevoel?
Ik vond het enorm sterk dat Sven toegaf aan de emoties, zowel die van boosheid als die van de poging om zijn emoties onder controle te houden om de pers van een eerste commentaar te voorzien. Het toegeven van Kemkers dat hij tijd nodig heeft om dit te verwerken voor hij naar buiten komt in de pers en in het radio-interview een vertrouwen dat de band sterk genoeg is om eruit te kunnen komen. Een Senior coach Gemser die stil is en troost, ware woorden fluistert, ware woorden luistert. En de wijze wijzen hun les laat leren.

En toen kwam Sven. Op weg naar een toptijd; weer goud. Tot hij op het laatste moment overstapt naar de binnenbaan. Diskwalificatie. Gerard Kemkers lijkt een verkeerde aanwijzing gegeven te hebben. Ontzetting en vervolgens boosheid. En nu gaat het om leiderschap. Kemkers zit verslagen een eind uit de buurt. Sven is woedend op Kemkes en laat dit duidelijk blijken. Henk Gemser knielt voor Sven, pakt zijn hoofd en zegt niets; prachtig leiderschap. Het is een drama wat zich voltrekt; het komt nu aan op leiderschap van Kemkers, Gemser, Kramer en de ploeggenoten. Management doet er nu niet toe; (persoonlijk) leiderschap wel. Ik ben benieuwd hoe dit gaat verlopen de komende uren.

Ik hoorde vandaag een verhaal van mijn ex-secretaresses. Door reorganisatie zijn ze verhuisd. Waar ze eerder werkten waren vaak cliënten die even langs kwamen voor een kop koffie, een praatje, de post of wat dan ook. Een voor hen prettige gang op een dag die niet altijd evenveel te bieden heeft. Op hun oude werkplek waren andere mensen komen werken. De organisatie-logica had een andere ordening aangebracht. Cliënten hebben niet zo veel met organisatie-logica. Die wonen vaak al jaren in een instelling en zien de veranderingen aan zich voorbij trekken. Zij hebben hun eigen logica. Eén cliënt was zoals gebruikelijk gisteren langs gegaan voor een praatje. Hij trof op zijn vertrouwde adres andere mensen aan. Mensen die hem zeiden dat hij niet welkom was. Het was te druk, men wist er geen raad mee of wat dan ook. Ik heb er geen oordeel over; de nieuwe mensen op de werkplek zullen hun reden hebben. Feit is dat deze cliënt te horen kreeg dat hij niet welkom was. De organisatie-logica had een andere ordening aangebracht; hij paste er niet meer in. Zouden de mensen bij wie deze cliënt niet welkom was zich bedenken dat ze werken in de woonomgeving van cliënten en dat ze dat werk kunnen doen bij de gratie van hun aanwezigheid? Zouden deze mensen zich bedenken wat het met een mens doet als hij niet meer welkom is en zijn wereld opeens verandert zonder dat hij erbij betrokken is? Deze gehandicapte voelt zich niet alleen niet serieus genomen, hij wordt niet serieus genomen. Hij doet er helemaal niet toe.

Het zou mooi zijn  als er via deze site wat gedachten op gang komen en dialoog plaats kan vinden. Ik weet ook niet hoe het moet, maar zie dagelijks genoeg om me heen wat het zou kunnen zijn. Mogelijk helpt de dialoog een beetje de klant-logica leidend te laten worden en de organisatie-logica wat naar de achtergrond te drukken.

“We hebben met z’n allen het gaatje niet gevonden”.

Een vergelijkbare machteloosheid klinkt enkele uren eerder  uit de mond van de bestuurder Chris Oomen van zorgverzekeraar DSW.

Ontstaat er een politieke impasse rond de marktwerking in de zorgsector? Voorwaarts kameraden, wij moeten terug?

De Nederlandse Mededingingsautoriteit (NMa) heeft op 19 februari 2010 geconstateerd dat een coöperatie tussen partijen als zorgverzekeraar DSW en het preferente regionale ziekenhuis (Vlietlandziekenhuis te Schiedam) niet wenselijk is. Dat verzoek tot samengaan ligt overigens al vanaf 6 mei 2009 op het bordje van de NMA. Overigens betreft het nog maar een eerste onderzoek, waarvoor ook al ruggespraak plaats vond met de Nederlandse Zorg Autoriteit (NZA). Op de website kondigt de NMa “diepgaander onderzoek” aan naar de gevolgen van de voorgenomen fusie voor de betrokken patiënten/verzekerden.

De argumenten die worden ingebracht zijn risico’s die een ieder met enige kennis van de sector wel kan bedenken.Te grote inkoopmacht bij de betrokken zorgverzekeraar, gedwongen winkelnering enzovoorts.

Dat alles gezegd hebbende, verbaast het dat een overheid die actief inzet op marktwerking zoveel tijd nodig heeft. Het kan toch niet zo zijn dat men is overvallen door een dergelijk verzoek? Zijn er dan geen scenarioplanners werkzaam bij de overheid? Tussen het concrete verzoek van de fusiepartners en deze (slechts voorlopige!) uitspraak liggen welgeteld tien maanden!

We hoeven maar te verwijzen naar de sterke uitbreiding van het onderhandelbare (B-segment) deel van de ziekenhuiszorg om te zien hoe krachtig de tendens richting marktwerking is!  Natuurlijk is een dergelijke fusie complex en er zijn meerdere partijen bij betrokken. De marktwerking is ook niet bij voorbaat veilig gesteld.
Vooral wordt kennelijk met een scheef oog naar de huisartsen gekeken door de NMA.

Echter ook die beroepsgroep wordt onder druk van die zelfde marktwerking tot grotere (zelfs multidisciplinaire) eenheden als Zorggroepen aaneengesmeed.

Dit veto tast het vertrouwen aan van partijen die nieuwe wegen zoeken. Initiatieven als een “Zorginnovatieplatform” blijven loos en krachteloos als er een dergelijke vertraging en besluiteloosheid blijkt in een zo belangrijk dossier. Het is uitdagender een dergelijk initiatief tot “pilot” te bestempelen en daarvan te leren. Het moet mogelijk zijn om voldoende waarborgen in te bouwen.

Wie helpt er mee “het gaatje te vinden”?

Help Zorg Beter maken
Het ManagementSite Netwerk is op zoek naar redacteuren met een uitgesproken mening.
Stuur een mail naar redactie

In de huidige maatschappij met belangrijke issues als vergrijzing en toename van het aandeel van chronische ziekten, wordt het belang van levenskwaliteit steeds groter. De consument is mondig en goed geïnformeerd, en in dat perspectief komt ook de eigen gezondheidsbeleving nadrukkelijker naar voren. De huidige gezondheidszorg is op dit moment grotendeels gebaseerd op het uitgangspunt dat de beleving van het individu meebeweegt met de biologische en fysiologische staat van het organisme. Bij een stevige griep voel je je niet goed, en naarmate je fysiek opknapt, verbetert ook je subjectieve gezondheidsbeleving.

Stalpers laat in zijn studie zien dat naast biomedische factoren, ook andere zaken van invloed zijn op de subjectieve gezondheidsbeleving: Perceptie van de eigen toestand, gepercipieerde controle van de eigen toestand, acceptatie en gedragsmatige aanpassing spelen een belangrijke rol in hoe mensen hun eigen gezondheid ervaren. Deze psychologische factoren zijn door Stalpers in kaart gebracht en in een geïntegreerd model ondergebracht. Dit model biedt aanbieders in de gezondheidszorg de mogelijkheid om een beter en helder inzicht te krijgen in wat patiënten beweegt. Omdat de subjectieve beleving van gezondheid van grote invloed is op hoe het individu in de ‘supply chain’ van de zorg stapt, die doorloopt en ook weer verlaat, maken de verkregen inzichten het voor zorgverleners mogelijk om in de toekomst beter in te spelen op de vraag naar gezondheidszorg.

De resultaten van Stalpers’ onderzoek zijn ook relevant op het niveau van behandeling van individuele patiënten.

Uit de studie van Stalpers blijkt bijvoorbeeld dat vrouwen hun eigen gezondheid negatiever ervaren dan mannen. Een verklaring zou kunnen zijn dat vrouwen fysieke fenomenen eerder interpreteren als symptomen van ziekte of aandoening. Waar het gaat om de psychologische factoren die van invloed zijn op de gezondheidsbeleving is er echter geen verschil tussen de seksen. Daarnaast zijn hoger opgeleiden positiever over hun gezondheid dan lager opgeleiden. Mogelijk zijn hoger opgeleiden beter in staat om ziekten te accepteren als wezenlijk onderdeel van het bestaan, waardoor ze deze niet zien als een onvermijdelijk onheil van buitenaf . Daardoor zouden zij ook eerder bereid om de gezondheid te koppelen aan het eigen gedrag. Verder blijkt uit het onderzoek van Stalpers dat voor chronisch zieken niet alleen de acceptatie van hun ziekte van cruciaal belang is, maar ook hun perceptie van controle over de ziekte.

Wanneer artsen in hun behandeling structureel ook de subjectieve gezondheidsbeleving van hun patiënten (ervaringen en ideeën) betrekken, kan dat leiden tot betere diagnoses, betere behandelplannen, een hogere therapietrouw en een hogere patiëntsatisfactie. Daarmee nemen efficiëntie en kwaliteit  van de zorg toe: twee eigenschappen die vanuit bedrijfseconomisch oogpunt steeds belangrijker worden voor zorginstellingen die zich nadrukkelijk willen profileren naar de consument.

Neem voor meer informatie contact op met Edwin Leutscher via: 06-46750192 of info@hidde-ma.com.

1. zorg kan veel klantgerichter worden aangeboden

2. ik zoek realistische doeners met drive en passie

1: teveel mensen die werken in de zorg als bestuurder, manager of als zorgprofessional, hebben een mening over de wijze waarop de zorg momenteel is georganiseerd en wordt aangeboden. Men weet vooral hoe het niet moet. Ze zeggen dat verbeteringen in de zorg worden beperkt door wetten & regels, zorgverzekeraars of overheid.

Een veel kleinere groep realiseert daadwerkelijk verbeteringen in de gezondheidszorg. Samen met gepassioneerde doeners wil ik de eerste groep helpen. Door succesverhalen te delen en door te geven wordt de negatieve spiraal doorbroken! Daarom roep ik op: schrijf over uw succes. Vertel uw succesverhaal, noem de belangrijkste oorzaken van uw succes. Bied de helpende hand aan zorgorganisaties. Kortom: deel uw successen op het transferium van zorgsuccessen: www.zorgbetermaken.nl

2: ik zoek gepassioneerde en gedreven entrepreneurs die ideeën helpen te verwezenlijken. Regelmatig tref ik mensen met briljante (soms simpele en soms zeer complexe) ideeën om de zorg te verbeteren, klantgerichter te maken. Maar ze komen niet verder.

Beste entrepreneurs – biedt uw hulp aan. Beschrijf wat u heeft gedaan om de zorg beter te maken. Geef aan waarmee u organisaties behulpzaam kunt zijn. www.zorgbetermaken.nl biedt u de mogelijkheid te vertellen over uw ondernemende resultaten in de zorg. Hoe heeft u bestaande patronen doorbroken? Uw verhaal inspireert de zorg en geeft anderen de gelegenheid hun ideeën samen met u tot leven brengen. Daar wordt de zorg beter van!

Reageer op dit bericht of klik op de button: plaats uw eigen column