De gezondheidszorg kost geld. Daar kan iemand meer om heen. Het levert ook veel geld op alleen al door de vele banen en de verdiensten bij de toeleveranciers. Ook daar kan niemand omheen.
Een kant die heel weinig belicht is tot nu toe zijn de kosten die de klant, patiënt en zijn omgeving, maakt om gebruik te maken van diezelfde gezondheidszorg.
Akkoord de patiënt als klant heeft een vraag, moet behandeld worden en kan uiteindelijk daar beter van worden. Prima daar mag de patiënt iets voor over hebben. In veel gevallen neemt een patiënt iemand mee en die persoon is er ook veel tijd aan kwijt. Ook akkoord. Maar wat als de patiënt niet alleen kan en er altijd iemand van de familie, vrienden of kennissen mee moet?
Zijn ooit deze maatschappelijke kosten in beeld gebracht? Sterker nog: zijn ooit de kosten van de keren dat er geen behandeling of uitslag gegeven kon worden omdat de gegevens er niet zijn, er een andere dokter is, verkeerde planning, etc in beeld gebracht? Dus van die keren dat er voor niets naar het ziekenhuis gegaan wordt?
De afgelopen maand kwam het voor het meegaan – naar bleek onnutte afspraken omdat het ziekenhuis de zaken niet op orde had – met één familielid op totaal van 26 uur en 4x 100 kilometer, parkeergeld en andere bijkomende kosten er nog niet berekend. Bij iemand anders bleek de uitslag nog niet binnen, afbellen wordt niet gedaan. Ook hier vrije middag nemen en ruim 150 kilometer omgereden.
Hoeveel maatschappelijke kosten zijn dat? Kunnen deze kosten ten laste komen van het ziekenhuisbudget? Wat zullen de effecten dan snel merkbaar zijn!
Plaats/Stem op NUjij.nl
Send a friend
Print artikel
3 reacties op “De onnutte kosten van de mantelzorger.”
Dag Marjolein,
Â
Interessante bijdrage heb je gepost. Het geeft inderdaad een kant van kosten weer waar je niet snel bij stil staat. Een deel van de kosten die gemaakt worden door familieleden zijn via de zorgverzekering te vergoeden. Je artikel lijkt bijna de start van een onderzoek en vraagt om een vervolg. Misschien zijn anderen bekend met deze kosten of ga je zelf op zoek naar antwoorden? Altijd welkom.
I.d.d. een  andere kant van de medaille belicht Marjolijn. Hoe vaak reizen mantelzorgers, ouders of jezelf af naar een ziekenhuis of polikliniek, soms uren in de wachtkamer (koffie op of kiezen voor een achterlijk duur bakkie) en dan uiteindelijk een kort gesprek en na 3 minuten sta je weer buiten. Het had prima telefonisch afgehandeld kunnen worden. Ook een ergernis benoem je, welke bij mij de haren ten berge rijzen: steeds weer een andere arts assistent en steeds weer moet je je verhaal opnieuw vertellen. Dan komt er een specialist of een AIO, na weer tijden te hebben gewacht. En als het een beetje ‘meezit’ krijg je weer een ander recept mee dan de vorige en mag je voor controle over 6 weken terug komen. Ik heb geen oplossing voor dit probleem, behalve dat ik de reiskosten meestal declareer. Maar de tijd die je kwijt bent kan je nergens op verhalen evenals de achterlijke hoge prijzen van de parkeergarage van een ziekenhuis (wie heeft dat bedacht?
Een zeer goed punt!
Marktwerking… bij de Spoorwegen wordt mede dank zij Rover (bundeling van kleine consumenten) ook op efficiency voor de klant gestuurd en afgerekend. Er is een regeling voor teruggave van het gekochte kaartje als er een vertraging was. Nee, afgeleide kosten worden niet vergoed. Maar er is in elk geval iest, en daarmee ook een financiële  trigger om de vertragingen te beperken.
In de zorg beperkt de marktwerking zich nog tot “kosten”, moeizaam verpakt in DBC’s, en een klein beetje zichtbaar maken van kwaliteit. Wat dat al zegt. Percentage sterfgevallen? (Ja, inderdaad, in een academisch ziekenhuis, gespecialiseerd in moeilijke gevallen, mogelijk hoger). Doorligwonden? Wordt dan weer geherdefinieerd tot “Vochtproblemen” . Beleving van kwaliteit door de klant? Word ik serieus genomen of als een debiel behandeld volgens “standaardprotocol” waarmee het streven is optimale zekerheid? Klantvriendelijkheid? Volgt uit enquetes, maar wordt daar ook gevraagd naar wachttijden? En zeggenschap over de eigen agenda ? Nee, die dag schikt me niet, dan heb ik (of mijn begeleider) andere afspraken. Verbaasde blikken. … Kortom, hoe maak je die dingen meetbaar en is dat ook in kosten , laat staan vermijdbare kosten uit te drukken? Al lang geleden gehoord van een verpleegkundige op een consultatiebureau: “Aan het begin van de dag plan ik altijd wat extra babys want dan hoeft de dokter niet te wachten…. ” en in dat opzicht lijkt soms dat er nog niet veel veranderd is.  (Overigens de goede niet te na gesproken, zo  heb ik recent ook heel positieve ervaringen opgedaan; een reeks van 25 bestralingen in het ARTI in Arnhem waarbij rekening werd gehouden met mijn planning èn de wachttijd in het algemeen heel beperkt was. Hier heeft men oog voor de impact van zo’n proces in het leven van de patiënt.)
Denk ook eens aan de verschuiving van “kosten” van de AWBZ naar de WMO. Daarmee stijgt het beroep op privé geregelde begeleiding.  Op zich is dat logisch en acceptabel  - maar het maakt dit soort kosten nog meer onzichtbaar. Tenzij we er wat aan doen. De diverse patiëntenverenigingen kunnen in dit geval misschien de ROVER-rol oppakken?