Een fysiotherapeut in een afgelegen ziekenhuis krijgt een jonge man onder behandeling die na een ongeval verlamd is geraakt aan zijn onderste extremiteiten. Op de verwijzing van de arts staat het verzoek tot elektrostimulatie van de spieren van de onderste extremiteiten zodat, indien de zenuwen toch weer ingroeien de spieren nog kunnen functioneren. Deze behandeling wordt een half jaar volgehouden, waarna de arts besluit dat de elektrostimulatie kan worden beeindigd omdat verdere verbetering niet in de lijn der verwachting ligt. De jonge man blijft gebruik maken van de trainingsfaciliteiten die het ziekenhuis biedt.
Na dit halfjaar is zichtbaar de functie verbeterd van de heupspieren en de jonge man heeft een goede zitbalans. Hij had nog hoop dat met verloop van tijd misschien ook zijn bovenbenen weer zouden gaan functioneren, maar ziet deze hoop met beëindiging van de elektrostimulatie verdwijnen. De behandelend fysiotherapeut zit in tweestrijd. Aan de ene kant kent hij de theorie dat zenuwen langzaam weer kunnen ingroeien zo’n 1 a 2 mm per dag, aan de andere kant gaat het hem ook aan het hart om de jonge man te belasten met wellicht valse hoop dat de functie in zijn benen ooit weer terug kan keren. Hij overlegt dit met de arts en deze haalt resoluut de hoop onderuit door te zeggen dat er weinig tot geen kans is dat de zenuwen in dezelfde baan ingroeien als deze door het ongeval al intact zijn gebleven en dat de kans dat over twee jaar de spieren nog hun functie hervinden ook erg klein is als niet consequent deze in conditie wordt gehouden door elektrostimulatie van buitenaf, ook nu is de atrofie (inslinken van de spieren) in de benen al duidelijk zichtbaar. De fysiotherapeut legt zich neer bij de beslissing van de arts en weet dit goed te motiveren naar de jonge man.
Totdat… De bovenbenen van de jonge man een aantal weken later spontaan een contractie laten zien tijdens een trainingsessie. Er is weer hoop! Zowel bij de jonge man als bij de fysiotherapeut. De arts wil niets weten van hervatting van de elektrostimulatie.
En zo gebeurt het dat na de trainingsessie de jonge man vaak even uitrust achter het gordijn. Niemand weet dat achter dat gordijn de elektrostimulatie anderhalf jaar doorgaat.
Als een wonder kan de jonge man na 2 jaar beginnen met looptraining. Op eigen benen.
Twee en een halfjaar nadat de jonge man voor het eerst in het ziekenhuis in behandeling kwam komt de geheime voortzetting van de elektrostimulatie ter ore van de leidinggevende van de afdeling. Stel u bent deze leidinggevende, wat doet u met deze informatie?
Plaats/Stem op NUjij.nl
Send a friend
Print artikel
3 reacties op “Elektrostimulatie”
Ik zou een uitvoerige evaluatie vragen van de behandelend fysiotherapeut en het complimeteren met het toch doorzetten. Dan zou ik het rapport met de fysiotherapeut bespreken en de in- en outs publiceren in medische tijdschriften met de nodige aanbevelingen om deze behandeling in soortgelijke situaties door te zetten.
Behandeling met elektrostimulatie staat nog in de kinderschoenen. Voor Othopedische Instrumentmakerijen is het zeer interessant om dit toe te voegen aan hun assortiment omdat het een bedreiging kan zijn voor de ortheses die ze doorgaans leveren bij zenuwaandoeningen/letsel. Dit soort systemen zijn al wel via een aantal instrumentmakerijen te verkrijgen, compleet met begeleiding van geschoold personeel omdat de levering en after sales niet bij een paramedicus horen te liggen. Huidig wordt het voornamelijk toegepast op therapeutische basis. (TES) Dit hoort ook binnen de vergoedingsmogelijkheden van de DBC’s tijdens revalidatie. In een DBC worden kosten voorspelt binnen een revalidatieperiode. Hierna is het niet vanzelfsprekend dat de TES behandelingen zondermeer worden voortgezet. De apparatuur wordt ook weer ingezet voor andere patienten. In het voorbeeld gaat de fysiotherapeut dus buiten zijn boekje, ookal heeft hij het bij dit zeer uitzonderlijke geval praktisch gezien bij het juiste eind. Als manager zal de fysiotherapeut aangesproken moeten worden om verder financieel nadeel te voorkomen. Wel met de kanttekening dat er een goede motivatie moet komen waarom je langer zou willen doorbehandelen met TES dan het DBC toelaat. Dat lijkt nu gevoelsmatig te zijn gedaan. Het DBC gebouw lijkt bij deze behandeling te zijn ondergraven. Als eindverantwoordelijke manager lijkt er geen eenduidig protocol te zijn voor de Fysiotherapeut. Ook een bewaking van gemaakte kosten lijkt niet aanwezig te zijn. De manager heeft dus nog wat af te kaderen. Voor TES is al wel wat WO onderzoek bekend maar geven nog geen eenduidig beeld om consensus mee te bereiken. Hierdoor is het dus ook niet maatgevend voor de zorgverzekeraars om daar een vergoedingsbeleid over te vormen. Een mogelijke aanpassing binnen een DBC is dus niet snel te verwachten. Om een dergelijk systeem ook te gebruiken in de ADL omgeving (FES) kent praktische maar ook financiele haken en ogen. Tegen het persoonlijk toewijzen van dergelijke apparatuur kijken voorlopig de meeste zorgverzekeraars helemaal afwachtend aan. Ook hier geldt zolang er nog wordt ontwikkelt zal er ook geen vergoeding worden ontworpen. Zowel voor TES als FES zal de manager voor nu en in de toekomst heel goed de gemaakte kosten moeten gaan bewaken omdat het qua uren behoorlijk uit de hand kan gaan lopen. Om elektrostimulatie een kans te geven zou eea nu al inzichtelijk moeten zijn om een discussie voor vergoeding aan te kunnen gaan. Zowel voor intrumentmakerij als Fysiotherapeut moet dit gezien worden als kans die zo nauwkeurig mogelijk vorm gegeven moet (gaan) worden.
P. de Jager
Regiomanager
OIM Orthopedie Zuid/Oost
http://www.OIM.nl
Na een vermaning door de leidinggevende en de arts hebben ze inderdaad de fysiotherapeut een grote schouderklop gegeven en de casus gebruikt voor publicatie van bevindingen in medische artikelen.
Interessant vind ik jullie beide invalshoeken, die van de medicus die een kans ziet om de behandelgegevens te gebruiken voor verder onderzoek en de paramedicus ondersteunt in zijn vakbekwaamheid ten behoeve van behandelresultaat. En die van zorgverzekeraar en budget- en procesbewaker.
De Leidinggevende stuurt proffessionals aan en dat is toch een doelgroep die apparatuur ziet als ondersteunende tools voor zijn behandeling. En of dat nu een loopband is, een oefentol of een TENS-apparaat, de spieren moeten aangezet worden tot actie teneinde weer een loopfunctie te kunnen krijgen.
Misschien een tricky uitspraak, maar het maakt denk ik duidelijk dat behandelaars creatief kunnen gaan schrijven als een tool (registratie) een beperking ipv ondersteuning wordt voor het behandeldoel wat ze nastreven. Neemt niet weg dat openheid naar de arts en leidinggevende in een eerder stadium volgen van de behandeling een heel ander karakter had kunnen geven.
In het kader van ondermijning van het DBC-gebouw: hiervan was in de tijd van de casus nog geen sprake. Ook kosten qua gebruik van ruimte en tijd werden tot een minimum beperkt door creatieve invulling ervan. Het TENS-apparaat draaide inderdaad wel wat meer uren dan er op papier stond. Maar dat doen medewerkers ook als de passie voor het vak op gaat leven.