Meer aandacht voor verwanten loont

In de zorg is het adagium ‘De Client centraal’ tot dogma verheven. Alle verander-inspanningen zijn erop gericht de organisatie van ‘aanbod-gericht’ tot ‘vraag-gericht’ om te buigen. Deze ontwikkeling wordt gesteund door wijzigingen in de financieringsstructuur die de client meer zeggenschap moet geven over de aan hem/haar geleverde zorg (PGB, ZZP). Op zich een prima ontwikkeling, hoewel ik me wel af vraag of de zorg het tempo van de veranderingen in voldoende mate bij kan benen. Daarnaast zit er nog een addertje onder het gras: clienten zijn niet los verkrijgbaar.

Meestal hebben ze familie ( ouders, broers, zussen, kinderen) die een onverbrekelijke band hebben met hun zorgbehoevende familielid. Zij worden van oudsher te weinig gehoord en serieus genomen. Het is beslist niet vanzelfsprekend dat met de nieuwe ‘vraaggestuurde’ zorg dat gaat verbeteren. Een gemiste kans. Een zorg-afhankelijke client heeft er alle belang bij dat de twee partijen waar hij/zij afhankelijk van is, zijn ouders/familie en de zorginstelling waar hij/zij woont en zorg ontvangt, goed met elkaar overweg kunnen. Dit vergt specifieke aandacht, organisatie en deskundigheid van de hulpverleners. Onze ervaring met het begeleiden van instellingen die naar een meer systemische interpretatie willen van ‘de cliënt centraal’ maakt duidelijk dat er op dat gebied nog heel wat te winnen valt in Nederland. Eigen onderzoek toont aan dat organisaties die ‘luisteren’ naar hun medewerkers ook hoog scoren op het gebied ‘luisteren naar verwanten’. ( zie Markant kenniskatern april 2009) Kennelijk een cultuurkwestie.
Voor meer info zie ook www.deprofessionelemens.nl en www.vilans.nl