Janneke Barelds concludeert dit in haar onderzoek en promoveert hier vrijdag op. Het is wat mij drijft in de dingen die ik doe. Het is ook waarom ik meewerk aan deze site; een podium om tekst te maken over dit thema. Ik werk 20 jaar in de gehandicaptenzorg; dat mensen met een verstandelijke beperking zich niet serieus genomen worden is geen nieuws. Goed dat het opnieuw vastgesteld is. Boeiend is de vraag wat maakt dat we blijkbaar met elkaar niet in staat zijn daar iets aan te doen.
Ik hoorde vandaag een verhaal van mijn ex-secretaresses. Door reorganisatie zijn ze verhuisd. Waar ze eerder werkten waren vaak cliënten die even langs kwamen voor een kop koffie, een praatje, de post of wat dan ook. Een voor hen prettige gang op een dag die niet altijd evenveel te bieden heeft. Op hun oude werkplek waren andere mensen komen werken. De organisatie-logica had een andere ordening aangebracht. Cliënten hebben niet zo veel met organisatie-logica. Die wonen vaak al jaren in een instelling en zien de veranderingen aan zich voorbij trekken. Zij hebben hun eigen logica. Eén cliënt was zoals gebruikelijk gisteren langs gegaan voor een praatje. Hij trof op zijn vertrouwde adres andere mensen aan. Mensen die hem zeiden dat hij niet welkom was. Het was te druk, men wist er geen raad mee of wat dan ook. Ik heb er geen oordeel over; de nieuwe mensen op de werkplek zullen hun reden hebben. Feit is dat deze cliënt te horen kreeg dat hij niet welkom was. De organisatie-logica had een andere ordening aangebracht; hij paste er niet meer in. Zouden de mensen bij wie deze cliënt niet welkom was zich bedenken dat ze werken in de woonomgeving van cliënten en dat ze dat werk kunnen doen bij de gratie van hun aanwezigheid? Zouden deze mensen zich bedenken wat het met een mens doet als hij niet meer welkom is en zijn wereld opeens verandert zonder dat hij erbij betrokken is? Deze gehandicapte voelt zich niet alleen niet serieus genomen, hij wordt niet serieus genomen. Hij doet er helemaal niet toe.
Het zou mooi zijn als er via deze site wat gedachten op gang komen en dialoog plaats kan vinden. Ik weet ook niet hoe het moet, maar zie dagelijks genoeg om me heen wat het zou kunnen zijn. Mogelijk helpt de dialoog een beetje de klant-logica leidend te laten worden en de organisatie-logica wat naar de achtergrond te drukken.
Plaats/Stem op NUjij.nl
Send a friend
Print artikel
2 reacties op “Gehandicapte voelt zich niet serieus genomen”
Stemrecht
Stemmen is een nieuw verworven recht voor mensen met een verstandelijke beperking. Door de VGN is hier al op ingehaakt door het schrijven van een notitie. Hoe graag willen we echt de stem horen van de cliënt?
De notitie bevat diverse beperkingen om het stemrecht te realiseren. De woorden ‘kan’ en ‘mogen’ en ‘moeten’ worden veelvuldig gebruikt. Het is het tweede jaar dat wij merken dat onze zoon niet bekend is met de aan hem gezonden stemkaart. Deze is maar vast achtergehouden door zijn leiding. ‘Nee, hij is nog niet vernietigd’. Onze zoon heeft stemrecht en hoe ga je daar dan mee om. Simpel, door er gewoon over te praten, wat aangepast en zoals je gewoon bent wanneer je over wat moeilijkere zaken praat met je cliënt. Dat kost hooguit een beetje tijd, en daarvoor ben je aangenomen door er voor je cliënt te zijn. Praten met je cliënt over een nieuw verworven recht is toch prachtig? Hoeveel eigenwaarde geeft dat niet? Hij wordt serieus genomen! Er wordt naar hem geluisterd. Zijn stem geldt!
Zijn stemkaart achterhouden of vernietigen en daarmee voor hem in vullen: ‘dat kan hij toch niet’ mag dus niet. Dat zegt de notitie ook, je moet dan eerst overleggen met de familie of vertegenwoordiger. Er is niet met ons overlegd. We ontdekken het door toeval omdat onze zoon de kaart bij ons ziet staan en alles wat een kleurtje of een andere vorm heeft, zijn aandacht trekt in de veronderstelling dat het reclame is. En reclame trekt, daar wil hij in bladeren.
Er ligt nog wat op de loer om dit nieuwe recht te ontnemen, aldus de notitie. De familie moet ervoor zorgen dat de cliënt naar het stembureau wordt begeleid. Handig wanneer je 125 km van elkaar woont. Daar twee uur rijden voor een stem, tot een overvraging behoort, dan biedt de notitie een volgende optie: de cliënt kan begeleid worden door een begeleider en daarvoor mogen dan kosten in rekening gebracht worden door de zorgverlener.
Kortom: hoe graag willen wij werkelijk dat cliënten met een verstandelijke beperking gezien worden als volwaardige burgers in deze maatschappij; dat hun stem gehoord wordt en vooral dat ze serieus worden genomen? Of moet de vraag zijn: hoe graag wil men blijven bepalen wat de cliënt wel of niet kan en de regie over zijn leven blijven houden? Hoe werkelijk is een verworven recht?
Onze zoon heeft gekozen op wie hij wil stemmen. Nu nog zien hoe hij bij het stembureau komt.Vermoedelijk op de fiets, hij doet zijn zegje wel. Hij wil gehoord worden.
Beste Jan-Willem en Maria.
Jullie beiden verhaal trof mij enorm. De reactie van Maria sluit naadloos aan op het onderwerp van Jan Willem. De overlapping zit hem in het stemrecht voor mensen met een geestelijke beperking en de positie van deze mensen binnen een organisatie, indien ze daarbinnen een plek hebben. Respect voor en verdieping in deze mensen door de samenleving zou normaal moeten zijn. Gelukkig zijn er veel mensen die zich ook graag hiervoor inzetten. Binnen ons gezin woont een mevrouw van 41 met het syndroom van Down en zij heeft 2 jaar geleden een hersenbloeding gehad. Uit respect en liefde voor onze zus en schoonzus hebben we besloten haar zo snel mogelijk thuis te revalideren. Ook vanwege de dringende vraag door het ziekenhuis. Revalideren (essentieel na een hersenbloeding) kon het beste thuis plaatsvinden vanwege de verstandelijke beperking. En dat is ook zo. Er moet dan veel geregeld worden. Een zware extra taak voor de mantelzorgers. Je bent dan verbaasd hoe respectloos onze zus/schoonzus en wij behandeld zijn door het WMO loket Elburg en de verantwoordelijk wethouder. Ze deden niets. Alleen de PVDA maakte zich hard voor onze zaak. M.n. één van de raadsleden. Stemmen voor /door iemand met een beperking gaat dus verder dan alleen overleg met haar of hem. Jan Willem schrijft in één van z’n collumns over het stemmen. Logisch dat partijprogramma’s etc. er toe doen. Is de persoon met zijn/haar beperking niet in staat om te begrijpen wat stemmen en politiek inhouden, dan rust op mantelzorgers, begeleiders, familie een zware verantwoordelijkheid om dit voor hem of haar te doen. En, ook binnen de instellingen behoort de rol van de cliënt binnen alle gelederen van die organisatie centraal te staan. Tenslotte is het toch de cliënt, maar ook de democratisch gekozen overheid (landelijk en regionaal), die de scepter zwaait als het om mogelijkheden gaat. Mogelijkheden in de brede zin van het woord. Ook mensen met een beperking kunnen verder veel betekenen voor die organisatie. Iedereen heeft immers kwalitieten die gebruikt kunnen worden. Er zijn zelfs organisatie’s waar administratieve handelingen door deze mensen worden uitgevoerd. Het geeft hen tevens een goed gevoel van eigenwaarde. Het is aan de maatschappij cq. de organisatie hoe hier mee omgegaan wordt.
Willem Bekius