Reacties op: Verouderd verpleeghuisparadigma slaat terug

Door: Siebo Hakse

Siebo Hakse — Thu, 23 Jul 2009 11:08:21 +0000

Beste allen,
een zoals gewoonlijk verwarrende opsomming van symptomen, zonder te kijken naar de werkelijke oorzaak.
Om te beginnen het fout citeren van Maslow: de lagere lagen van zijn pyramide zijn een NOODZAKELIJKE voorwaarde voor de hogere. Geen zelfactualisatie zonder dak boven je hoofd.
Dus eerst een zo goed mogelijke gezondheid en dan lekker aardappels schillen of boetseren of contacten.
Het medisch paradigma “Zorgen voor een goede gezondheid en preventie van onnodig lijden” is daarom zo slecht nog niet. Houdt het belevingsgerichte zorg tegen? Van geen kanten.
Dus gewoon polyparadigmatisch denken over hoe het een te doen en tegelijk het ander te realiseren.
Niet medische zorg tot het bittere einde, maar in overeenstemming met de kwaliteit en geschatte duur van het leven.

Uiteindelijk is het geld altijd de bottom-line.
Zijn we bereid te betalen voor een fatsoenlijke zorg voor ouderen, waarin alle niveaus van Maslow de ruimte krijgen? Nee, want het wordt onbetaalbaar, zeggen de politiek en de Telegraaf.
Dus moet het goedkoper en gaat de zorg weer onder het financiele juk door. ZZP’s heet het nu, maar het is herverdelen van armoede en verhogen van de administratieve druk.
DE oplossing weet ik ook niet, maar de schuld geven aan de gevestigde orde of roepen dat de dokter weg moet of dat de verzorgenden de oplossing in handen hebben, het slaat allemaal nergens op.

Om uit te komen met je geld, zul je de logistiek optimaal moeten regelen, alle activiteiten die niet direct van invloed zijn op welzijn en gezondheid van de client tot het minimum moeten beperken. Dus minder administratieve druk, minder overleg, minder certificaten, maar tijd vrij maken om te luisteren naar de klant en de medewerker op de vloer EN daarmee aan het werk gaan.

Door: Margriet Guiver

Margriet Guiver — Tue, 21 Jul 2009 20:03:46 +0000

Mauk en Anna, ik ben het helemaal met jullie eens – goed om jullie nu samen hier tegen te komen, trouwens!
Vele zorgenden ‘aan het bed’ staan wel degelijk open voor verandering. Als ze de kans krijgen om een beetje afstand te nemen van de dagelijkse strakke tijdschema’s om eens rustig naar de situatie te kijken en erover te praten, denken ze er net zo over. Dit weet ik uit ervaring en na diverse onderzoeken in verschillende organisaties (zodra de objectieve resultaten bekend werden kwamen er duizenden smoesjes om er niets mee te hoeven doen).
Het is over het algemeen de gevestigde orde (artsen, managementteams, directies, raden van bestuur – maar vooral de vaak verschrikkelijk ouderwetse raden van toezicht) die de status quo handhaven en noch hun clienten, noch hun medewerkers echt serieus nemen – dat pluche zit kennelijk lekker! Of het plakt, natuurlijk!
Wat is ervoor nodig om nu eindelijk die broodnodige cultuurverandering in de zorg voor elkaar te krijgen?
Intussen hoop en bid ik dat mijn naasten en ikzelf voorlopig de noodzaak van opname bespaard blijft!

Door: Anna M Vos

Anna M Vos — Tue, 21 Jul 2009 19:25:24 +0000

Zorgeloosheid? Ik ken geen oudere client of bewoner die vraagt om zorgeloosheid. Het is juist de overmatige erkenning van de beperkingen – “het zijn doodzieke mensen hier” (= uitspraak van een verpleeghuisarts), die maakt dat dat medisch model niet losgelaten wordt. Mensen zijn allereerst en bovenal ménsen, mensen die zoals alle mensen moeten wónen, eten, slapen, sociale contacten hebben, bijdragen aan, etc. Daarna pas hebben ze ook beperkingen. Waar zeker aandacht voor moet zijn, maar niet eerst. Geen verpleeghuisbewoner (hier spreekt 30 jaar ervaring) die mij ooit gezegd heeft dat hij/zij zonder zorgen wilde zijn. Geen bewoner die zichzelf een patient noemt ook. Eerst mens. Bakker, directeur, kok, onderwijzer, nooit: demente bejaarde, cva-patient, korsakowlijder. Ik ga met Mauk hierboven: een plaats in het leven, zo mogelijk in de maatschappij, zorgen voor de medebewoners, de was wegbrengen, boodschappen doen, piano spelen, de vergadering voorzitten, whatever.

Wat er nog nodig is in deze paradigmachange is het aanleren door zorgmedewerkers om uit hun beschermende (lees:betuttelende) zorgersrol te stappen en de regie waar maar enigszins mogelijk bij de oudere te laten. Dan staat de vaat maar scheef in de kast, dan zit de broek maar niet recht, dan douchen we toch gewoon om middernacht, dan douchen we toch gewoon elke dag (hoezo een keer per week douchen?), ga zo maar door. Bij elke bewoner/client weer anders en dat alles passend binnen de uren die beschikbaar zijn binnen de ZZP’s. Dat is een uitdagende rekensom en vergt enorm veel improvisatietalent en onderhandelingsvaardigheden. Dáár moeten medewerkers in geschoold worden, met een basisattitude van waaruit de zelfregie van de client een logisch uitgangspunt is. Dus níet ‘de client staat bij ons centraal’-maar wij bepalen waar het centrum is. Ook níet: hoeveel mensen wonen in dit huis? “Wij zitten hier met zes” (Wát zeg je? Wij = personeel, zitten? doe je in de gevangenis, met zes? honden? koeien?) Allemaal mensen met het hart op de juiste plek, maar zo gehospitaliseerd als ‘de neten’.
Daar wil ik iets aan doen! (al 35 jaar)

Door: Thea Zaal

Thea Zaal — Mon, 20 Jul 2009 15:34:45 +0000

Het bijdragen aan “zorgeloosheid” van betrokkenen is mijns inziens altijd al een doelstelling geweest van behandelaars en verzorgenden. Wat ontbreekt is erkenning van de beperkingen. Het ”lijden” tijdens het leven laat zich niet vermijden en is beperkt behandelbaar.
Al met al zou er daarom, met name bij de zorg aan en om ouderen, veel meer aandacht moeten zijn voor het leren accepteren van, en leren omgaan met de onvolmaaktheid en beperking van het eigen leven. Misschien weinig spectaculair en een lastige opgave in het licht en van huidige opvatting over “ maakbaarheid van het bestaan” en omvangrijke medische mogelijkheden, maar naar mijn stellige overtuiging onvermijdelijk als we de zorg willen afstemmen op een “zorgeloos” bestaan binnen de mogelijkheden die het leven de individuele mens in zijn specifieke situatie te bieden heeft.