Teun is een wat oudere man, alleenstaand. Hij heeft niet veel te makken zoals men dat zegt, maar houdt wel van wat geneugten in het leven. Voor zijn familie weet hij dat altijd goed te verbergen, die snappen daar toch niets van.
Teun is rolstoelgebruiker en verblijft in een tehuis waar er gezellig ingerichte kamers zijn waar bewoners zich met hun partner kunnen terugtrekken. Schone handdoeken en lakens liggen klaar, de slaapkamer is door een binnenhuisarchitect sfeervol ingericht.
Teun heeft ook wel zin in een lekkere verwenbeurt, maar geen echtgenoot of vriendin die dat voor hem doet.
Op een dag spreekt hij een verpleegkundige aan en laat haar vol trots zien dat hij wat geld heeft gespaard. Ik wil wel graag naar de hoeren, maar kan dat wel? En ik wil het niet hier, want daar heeft verder niemand iets mee te maken, ik wil er even op uit.
De verpleegkundige legt het voor aan de arts en die ziet medisch geen bezwaar voor het uitstapje van de man.
De verpleegkundige belt wat rond en vindt al snel een prostituee die wel vaker klanten heeft gehad, die niet kunnen lopen.
Teun trakteert de dames op koffie en gebak. Hij heeft er zin in! Omdat Teun niet zelfstandig kan reizen en ook moeilijk uit zijn woorden kan komen, is het nodig dat er iemand meereist met zijn uitje. Het moge duidelijk zijn dat dat in dit geval niet de familie is.
Is dit een taak voor de zorgverlener? Of gaat dat tegenwoordig anders?
Plaats/Stem op NUjij.nl
Send a friend
Print artikel
2 reacties op “Seks buiten het verzorgingshuis, een verpleegtaak?”
In het verre verleden, toen ik als prostituee werkzaam was, heb ik diverse mensen “bediend” die in soortgelijke omstandigheden waren. Soms aan huis/tehuis, soms in mijn peeskamer. Het is wel voorgekomen dat een begeleider daarbij meekwam, maar dan niet in de kamer of wat daar plaatsvond. Gezien de arbo-omstandigheden in zo’n kamer kun je niet echt wat van betekenis zijn voor mensen die bv. bedlegerig zijn, ze moeten wel zelf in en uit bed kunnen komen. Het is en blijft een moeilijk dilemma in de zorg, ik heb ook wel van zorgverleensters gehoord die op dergelijke vragen zelf in gingen, maar dat lijkt me een glijdende schaal. In hoeverre iemand “recht op sex” heeft is lastig – iedereen heeft recht op sex. Het probleem ligt hem in het nodig hebben van een ander daarbij.
Welke ander is daartoe bereid en onder welke condities? Prostituees zijn niet altijd het meest zorgzaam of aandacht-gevend, zorgverleners zijn niet geschikt als sexpartners omdat dat de verhoudingen verstoort. Er schijnt een stichting te zijn die dergelijke dienstverlening verleent, maar hoe die heet, weet ik niet meer.
Het is een fenomeen waar ik een tijd geleden voor het eerst van hoorden. Ik denk dat de taak in de zorg is, te voldoen in de behoefte, waar een persoon die de zorgvraag heeft zelf niet in kan voorzien. Het is bijvoorbeeld in sommige gevallen niet de persoon in kwestie die de zorgvraag stelt, maar andere personen in zijn/haar omgeving die voor hem/haar de zorgvraag stellen. In dit geval, in het geval van een psychische, een ‘zwaar’ lichaamlijke of geestelijke beperking, is het dan niet meer dan logisch dat er niet naar dit soort oplossingen gegrepen moet worden. Waar men de zorgvraag heeft, kan men (‘de’ zorg) vaak aan de vraag voldoen. Maar het is dan ook buiten de normatieve en assertieve verplichting van een verpleger, tot dit soort ‘buiten’normalitere handelingen over te gaan. Het is belangrijk dat het zeker niet gestimuleerd en al helemaal niet gesubsidieërd moet worden. De overheid kan denk ik weinig doen op dit vlak wat betreft maatregelen. Het kan zo zijn dat mensen zelf het innitiatief nemen - zonder enige kennisgeving naar mensen in de directe omgeving - een hoer/prostituee binnen te laten. Tot slot wil ik kennisgeven dat deze mening niet de vrije keus betracht te ondermijnen. De wilskracht en inzet van individuen die juist mensen met zo een zorgvraag weten te stimuleren te zoeken naar andere alternatieven, kan wat mij betreft alleen geprezen worden. Alternatief bieden op een andere – beleving van - geneugte, en alles op een natuurlijke wijze zijn beloop te laten hebben, en anders . Als we erkennen dat de homogene sfeer in iemands omgeving, en de wilskracht die meer behouden blijft tijdens het bieden van de alternatieven, dan zonder het bieden van deze alternatieven voor ’seks’ (in deze: Het gemeenschap hebben zonder een huwelijk tussen man en vrouw) dan is het dus van belang deze adviserende individuen hun werk te laten doen, juist deze mensen zijn hard nodig. En laat dan een protocol het werk van deze individuen niet forceren. Verplegers hebben hierin ook een belangrijke rol (taak), zij behandelen immers, en communiceren een hoop tussen partijen. Alternatieven bieden behoort eigenlijk ook tot hun taak. Zodat de eigen keus behouden blijft, en het alternatief geboden wordt.