Jan-Willem Woensdregt

Diogenes is sinds een paar dagen in het nieuws. Een zorgboerderij in Zuidlaren waar van alles mis schijnt te zijn. De eigenaren gaan er nu af en men zoekt interim-management. Triest als waar is wat geschreven wordt. Allereerst voor cliënten en hun ouders en familie. Hoe moeilijk is het niet de zorg voor je kind over te laten aan anderen. De strijd en de machteloosheid die daaraan vooraf gaat moet enorm zijn. En dan in volledige afhankelijkheid, want waar moet je heen, aanzien dat het niet gaat zoals je bedacht had. Het is ook triest voor het zorgsysteem en de innovatie daarin. Want een initiatief als deze zorgboerderij komt wel voort uit onvrede over de reguliere dienstverlening. Mensen met een ideaal starten een initiatief, gefinancierd uit persoonsgebonden budgetten. Zembla kondigt zondag een uitzending aan waarin ze laat zien dat de eigenaren vier ton verdienen aan deze vorm van dienstverlening. Ik ben heel benieuwd; van een pgb kun je geen bedrijf runnen, dus het lijkt me sterk, maar goed. In die financiering zit wel een probleem.

Lees verder…

Volgens een rapport van de Vereniging Gehandicaptenzorg Nederland is het aantal licht verstandelijk gehandicapte jongeren met gedragsproblemen de afgelopen jaren sterk gestegen. Als oorzaak wordt een maatschappij genoemd die steeds hogere eisen stelt. Lees verder…

Poetin is ontstemd over de medailleoogst van Rusland op de Olympische Spelen en kondigt een onderzoek aan. Hij dreigt met consequenties voor de verantwoordelijken. Ik ken Poetin niet, maar ik ga er voor het gemak maar even van uit dat hij niet dom is. Lees verder…

Bob de Jong schaatste een niet al te beste 10 km. Sport geeft mooie vergelijkingen met de zorg. Dat die rit niet al te best was, zat in de eerste helft. Trage rondjes. Het zou met het dweilen te maken kunnen hebben, zacht ijs. In de tweede helft van de rit was het ijs mogelijk harder. De rondes gingen beter. Als dat het geval was, dan was het een probleem in de facilitering. Het zou ook met Bob zelf te maken kunnen hebben. Hij was met andere dingen bezig; wijst onderweg waar de coach moet staan. Hij lijkt niet present. En niet present heeft direct gevolgen voor je prestaties. Niet gefaciliteerd trouwens ook. Dat is zo in het schaatsen, dat is ook zo in de zorg. Medewerkers die niet gefaciliteerd worden kunnen niet presteren. In organisaties met regelzucht en beheersdrang waar management leidend is in plaats van leiderschap kunnen medewerkers niet presteren en zijn de cliënten het slachtoffer. Als organisaties gericht zijn op het medewerkers mogelijk maken te presteren, dan garandeert dat nog geen succes. Dan is presentie van zorgverleners van belang. Elke dag, hoge concentratie in verbinding met zorgvragers. Echt in verbinding. Dat is een topprestatie. Het zou prettig zijn als managers in de zorg zich daarvan bewust zijn, stoppen met organisaties (ver)bouwen en in plaats daarvan dingen doen die het zorgverleners mogelijk maakt te presteren en present te zijn. Visie en inspiratie bijvoorbeeld; meer leiderschap, minder management.

En toen kwam Sven. Op weg naar een toptijd; weer goud. Tot hij op het laatste moment overstapt naar de binnenbaan. Diskwalificatie. Gerard Kemkers lijkt een verkeerde aanwijzing gegeven te hebben. Ontzetting en vervolgens boosheid. En nu gaat het om leiderschap. Kemkers zit verslagen een eind uit de buurt. Sven is woedend op Kemkes en laat dit duidelijk blijken. Henk Gemser knielt voor Sven, pakt zijn hoofd en zegt niets; prachtig leiderschap. Het is een drama wat zich voltrekt; het komt nu aan op leiderschap van Kemkers, Gemser, Kramer en de ploeggenoten. Management doet er nu niet toe; (persoonlijk) leiderschap wel. Ik ben benieuwd hoe dit gaat verlopen de komende uren.

Janneke Barelds concludeert dit in haar onderzoek en promoveert hier vrijdag op. Het is wat mij drijft in de dingen die ik doe. Het is ook waarom ik meewerk aan deze site; een podium om tekst te maken over dit thema. Ik werk 20 jaar in de gehandicaptenzorg; dat mensen met een verstandelijke beperking zich niet serieus genomen worden is geen nieuws. Goed dat het opnieuw vastgesteld is. Boeiend is de vraag wat maakt dat we blijkbaar met elkaar niet in staat zijn daar iets aan te doen.

Ik hoorde vandaag een verhaal van mijn ex-secretaresses. Door reorganisatie zijn ze verhuisd. Waar ze eerder werkten waren vaak cliënten die even langs kwamen voor een kop koffie, een praatje, de post of wat dan ook. Een voor hen prettige gang op een dag die niet altijd evenveel te bieden heeft. Op hun oude werkplek waren andere mensen komen werken. De organisatie-logica had een andere ordening aangebracht. Cliënten hebben niet zo veel met organisatie-logica. Die wonen vaak al jaren in een instelling en zien de veranderingen aan zich voorbij trekken. Zij hebben hun eigen logica. Eén cliënt was zoals gebruikelijk gisteren langs gegaan voor een praatje. Hij trof op zijn vertrouwde adres andere mensen aan. Mensen die hem zeiden dat hij niet welkom was. Het was te druk, men wist er geen raad mee of wat dan ook. Ik heb er geen oordeel over; de nieuwe mensen op de werkplek zullen hun reden hebben. Feit is dat deze cliënt te horen kreeg dat hij niet welkom was. De organisatie-logica had een andere ordening aangebracht; hij paste er niet meer in. Zouden de mensen bij wie deze cliënt niet welkom was zich bedenken dat ze werken in de woonomgeving van cliënten en dat ze dat werk kunnen doen bij de gratie van hun aanwezigheid? Zouden deze mensen zich bedenken wat het met een mens doet als hij niet meer welkom is en zijn wereld opeens verandert zonder dat hij erbij betrokken is? Deze gehandicapte voelt zich niet alleen niet serieus genomen, hij wordt niet serieus genomen. Hij doet er helemaal niet toe.

Het zou mooi zijn  als er via deze site wat gedachten op gang komen en dialoog plaats kan vinden. Ik weet ook niet hoe het moet, maar zie dagelijks genoeg om me heen wat het zou kunnen zijn. Mogelijk helpt de dialoog een beetje de klant-logica leidend te laten worden en de organisatie-logica wat naar de achtergrond te drukken.