Bob de Jong schaatste een niet al te beste 10 km. Sport geeft mooie vergelijkingen met de zorg. Dat die rit niet al te best was, zat in de eerste helft. Trage rondjes. Het zou met het dweilen te maken kunnen hebben, zacht ijs. In de tweede helft van de rit was het ijs mogelijk harder. De rondes gingen beter. Als dat het geval was, dan was het een probleem in de facilitering. Het zou ook met Bob zelf te maken kunnen hebben. Hij was met andere dingen bezig; wijst onderweg waar de coach moet staan. Hij lijkt niet present. En niet present heeft direct gevolgen voor je prestaties. Niet gefaciliteerd trouwens ook. Dat is zo in het schaatsen, dat is ook zo in de zorg. Medewerkers die niet gefaciliteerd worden kunnen niet presteren. In organisaties met regelzucht en beheersdrang waar management leidend is in plaats van leiderschap kunnen medewerkers niet presteren en zijn de cliënten het slachtoffer. Als organisaties gericht zijn op het medewerkers mogelijk maken te presteren, dan garandeert dat nog geen succes. Dan is presentie van zorgverleners van belang. Elke dag, hoge concentratie in verbinding met zorgvragers. Echt in verbinding. Dat is een topprestatie. Het zou prettig zijn als managers in de zorg zich daarvan bewust zijn, stoppen met organisaties (ver)bouwen en in plaats daarvan dingen doen die het zorgverleners mogelijk maakt te presteren en present te zijn. Visie en inspiratie bijvoorbeeld; meer leiderschap, minder management.

En toen kwam Sven. Op weg naar een toptijd; weer goud. Tot hij op het laatste moment overstapt naar de binnenbaan. Diskwalificatie. Gerard Kemkers lijkt een verkeerde aanwijzing gegeven te hebben. Ontzetting en vervolgens boosheid. En nu gaat het om leiderschap. Kemkers zit verslagen een eind uit de buurt. Sven is woedend op Kemkes en laat dit duidelijk blijken. Henk Gemser knielt voor Sven, pakt zijn hoofd en zegt niets; prachtig leiderschap. Het is een drama wat zich voltrekt; het komt nu aan op leiderschap van Kemkers, Gemser, Kramer en de ploeggenoten. Management doet er nu niet toe; (persoonlijk) leiderschap wel. Ik ben benieuwd hoe dit gaat verlopen de komende uren.

PvdA-fractievoorzitter Mariëtte Hamer toont zich hedenochtend 20 februari 2010 om 05.00 uur op de radio teleurgesteld over de val van het kabinet.

“We hebben met z’n allen het gaatje niet gevonden”.

Een vergelijkbare machteloosheid klinkt enkele uren eerder  uit de mond van de bestuurder Chris Oomen van zorgverzekeraar DSW.

Ontstaat er een politieke impasse rond de marktwerking in de zorgsector? Voorwaarts kameraden, wij moeten terug? Lees verder…

Toezicht en regeldruk, het is veel van hetzelfde zonder dat het beoogde doel van marktwerking wordt gerealiseerd; het staat haaks op marktwerking. Laat ik duidelijk zijn: marktwerking in de zorg bestaat niet!. Niet zolang de overheid belachelijke indicatiebarrières opwerpt. Lees bijvoorbeeld het beschamende relaas van Abrona: http://www.zorgbetermaken.nl/bureaucratie-regelzucht/regels-belemmeren-abrona-om-patienten-te-verzorgen?

Lees verder…

Gisteren hoorde ik op de radio Bureau Jeugdzorg zeggen dat de organisatie zoveel efficiënter is georganiseerd. De bestuursvoorzitter gaf aan dat de zorg een stuk beter georganiseerd is. De zorgduur is korter omdat bij aanvang van de zorg beter wordt bekeken waar de cliënt last van heeft en hoe de optimale hulp daarop kan worden afgestemd. Prachtig klinkt dat. De voorzitter was terecht trots. Naar mijn mening mag hij alleen trots zijn op dat feit; als het waar is! Laat ik u zeggen: zorgprofessionals en cliënten denken namelijk geheel anders over Bureau Jeugdzorg. Lees verder…

Het was heerlijk ontwaken, zo’n kronkelend kinderlijfje die je heel langzaam wakker knuffelt, met allemaal zoentjes op je gezicht en dan lief vraagt wat je voor ontbijt wilt. En vervolgens droom je dan nog wat na terwijl je beneden in de keuken gestommel hoort en discussie over wat mamma nou wel of niet lekker vindt. Totaal in vrede met elkaar komen ze dan een kwartiertje later bij je in bed kruipen met cadeaus met allemaal zelfgemaakte strikken en franjes en een dienblad vol lekkere dingen, die je vermoedelijk niet in je eentje naar binnen gaat werken. God zegene de vrije zondag! Lees verder…

De laatste tijd is er veel aandacht besteed aan verantwoording van het geld in de AWBZ en de wijze waarop uitgaven worden gecontroleerd. Weinig aandacht gaat echter uit naar de wijze waarop het geld in het AWBZ circuit terecht komt. Als ik een parallel trek met zorgverzekeraars denk ik aan het “aanvragen van een machtigingen” proces. Uitgangspunt voor de aanvraag is altijd een polis. Of dit nu de basisverzekering of een aanvullende verzekering betreft. Aanvragen voor het aanvullend pakket moeten zeer nauwgezet worden beoordeeld, omdat ze uit eigen zak betaald moeten worden. Free rider in deze is het aanvraag proces voor machtigingen uit de basis verzekering. Omdat het proces voor het aanvullend deel goed beschreven en geborgd moet worden kan in één adem ook het basis deel worden meegenomen. Hoe dit mechanisme in de AWBZ werkt is mij niet bekend, wel lijkt het me evident dat kostenbesparing een grotere kans van slagen krijgt indien de besparingen ook ten goede komen aan degeen die ze bespaart. D.d. 24-03-2009 heeft de Tweede Kamer een motie aangenomen waarin wordt aangegeven dat de grote verschillen in toegekende PGB’s moeten worden geanalyseerd. Reactief dus terwijl mijns inziens ervaringen bij zorgverzekeraars in dezen goed gebruikt kunnen worden om vooraf te borgen dat aanvragen betrouwbaar worden afgehandeld.

De haren rijzen je te berge. Heeft u de reacties gelezen bij de columns “Het zorgschandaal” en “Is er voor een transitie in de zorg een transitie in de overheid nodig”? Zorgwerkers komen om in administratieve rompslomp en bureaucratische willekeur.

Lees verder…

Recentelijk werd op de voorpagina van De Volkskrant aangegeven dat er veel geld wordt besteed aan het behalen en behouden van certificaten en keurmerken, maar dat dit weinig zegt over de werkelijke kwaliteit die een zorginstelling levert. De kwaliteit van de gezondheidszorg is een item waar veel instanties zich mee bezighouden en waar door (semi) overheidsinstellingen veel energie en geld in wordt gestoken.

Lees verder…

Donderdagmiddag 26 februari om 15.00 uur opnieuw een bericht over bureaucratische regels.
Rien van Zeeland, directeur van zorginstelling Abrona maakt zich ernstig zorgen over de invloed van de bureaucratische procedures op de kwaliteit van zorg aan verstandelijke gehandicapten.

Abrona is voor miljoenen gekort op het budget. Ze kan weer beschikken over dit geld wanneer zij per patiënt een dossier aanlevert met 10 documenten. Dit zijn ondermeer het indicatiebesluit, een urenregistratie, een behandelplan, een intakedocument en meer van dergelijke documenten. Wanneer bijvoorbeeld in de urenregistratie 15 minuten zorg niet wordt verantwoord, wordt het dossier als niet volledig beschouwd en niet in behandeling genomen.

Een half jaar geleden was Van Zeeland ook te gast in hetzelfde programma waarna een Zembla-aflevering over gehandicaptenzorg heeft geleid tot Kamervragen. Sindsdien is er een hoop gebeurd, maar er is niets verbeterd.

Abrona

Ik ben weer verbaasd. Een paar dagen van tevoren geeft de overheid aan ondanks alle regels en registraties de AWBZgelden niet te kunnen verantwoorden waar de kamer vrede mee heeft. Daags daarna houdt de staatssecretaris zich vast aan de bureaucratische eisen en verlangt van Abrona dikke dossiers per patiënt aan te leveren. Waarom? Om over een paar jaar te kunnen vaststellen dat met al die aangeleverde dossiers niets is gedaan? Ik stel voor dat de staatssecretaris samen met mijnheer Van Zeeland de dossiers verzamelt en de gegevens aanlevert aan haar eigen ambtenaren. Ze ondervindt dan aan den lijve hoe haar regels en het beleid in de praktijk uitwerken.

22 miljard AWBZ gelden niet te traceren. Elders op de site wordt hier ook aandacht aan besteed. Alle registraties op minuutniveau, geregistreerd door hard werkende zorgprofessionals zijn waardeloos en voor niets geregistreerd. De Kaderregeling, de geïmplementeerde urenregistratie softwarepakketten, de vele uren administratieve handelingen uitgevoerd door de handen die op dat moment niet aan het bed stonden; ALLEMAAL VOOR NIETS GEWEEST. U leest het goed: ik ben boos. Of liever gezegd: hevig verbaasd.

De overheid kan van de 22 miljard die wordt besteed aan AWBZ zorg niet kan vaststellen of deze miljarden juist zijn besteed. Tevens wordt op de radio aangegeven dat de kamerleden hier vrede mee hebben. Hoe bestaat het dat de overheid de registraties niet kan omzetten naar een transparant a4-tje waarop de bestedingen worden verantwoord? Dat is toch niet uit te leggen. Al dat geld dat is besteed aan uren registreren en het organiseren en faciliteren van uren registreren, zijn dus voor niets geweest. Of liever gezegd, de overheid doet er niets mee. Wat hebben die indicatieorganen en Centraal Administratie Kantoren al die tijd dan gedaan? Probeer eens een voorstelling te maken van de hoeveelheid geld die is gemoeid met de salarissen van al de ambtenaren die werken in deze resultaatloze bureaucratische organen. Dat geld komt niet terecht bij de zorg.

Stop met registreren, het is werkverschaffing en er wordt niets mee gedaan. Er komt een beeld bij mij boven van een Oostblok land waar één persoon een gat graaft en de tweede het gat weer dicht gooit.