De zorgverlening in Nederland..
ik vind dit het belangrijkste in een mensenleven–oke; één van de belangrijkste dingen in ons leven..
Voor de politici blijkbaar ook….maar dan wel in een andere zin.
Wij zien hulpbehoevende mensen die onze hulp en zorg nodig hebben.
De politici zien alleen maar een kostenplaatje waar nog heel veel te halen valt.
GELD dan wel te verstaan. Lees verder…

Op 9 juni wil ik mijn stem uitbrengen voor een partij die van plan is fors meer geld uit te trekken voor de zorg. Ik zoek een partij die wil investeren in meer verpleging en in beter opgeleide dokters. Ik wil een partij die voor zieke mensen de laatste technologische vondsten wil inzetten. Een partij die ruimte creëert, zodat de beste medische professionals tijd hebben om te luisteren naar de problemen van patiënten en niet opgejaagd worden door een niet te begrijpen norm. Lees verder…

Wat een Godenrit reed Sven op de tien kilometer, totdat ineens bij half Nederland een stoot adrenaline door de aderen spoot, Valt hij, struikelt hij? Wat doet ie nu? Mijn eigen interpretatie van het vingertje wat naar Sven wees was Jij! Jij! Bent de kampioen! Je zit maar liefst 2,6 seconden onder de eerste tijd, dit wordt een Olympisch record! En dat werd het! De snelste man ter wereld op dit moment! Een olympisch record, alleen niet beloond omdat de regels werden overtreden. DSQ, Disqualified. Gediskwalificeerd omdat een rijder zich volledig overgeeft aan zijn coach, in volledig vertrouwen. Dat gebeurt alleen in volstrekte overgave en vertrouwen aan iemands kunde. Lees verder…

PvdA-fractievoorzitter Mariëtte Hamer toont zich hedenochtend 20 februari 2010 om 05.00 uur op de radio teleurgesteld over de val van het kabinet.

“We hebben met z’n allen het gaatje niet gevonden”.

Een vergelijkbare machteloosheid klinkt enkele uren eerder  uit de mond van de bestuurder Chris Oomen van zorgverzekeraar DSW.

Ontstaat er een politieke impasse rond de marktwerking in de zorgsector? Voorwaarts kameraden, wij moeten terug? Lees verder…

De gezondheidszorg kost geld. Daar kan iemand meer om heen. Het levert ook veel geld op alleen al door de vele banen en de verdiensten bij de toeleveranciers. Ook daar kan niemand omheen.
Een kant die heel weinig belicht is tot nu toe zijn de kosten die de klant, patiënt en zijn omgeving, maakt om gebruik te maken van diezelfde gezondheidszorg.
Akkoord de patiënt als klant heeft een vraag, moet behandeld worden en kan uiteindelijk daar beter van worden. Prima daar mag de patiënt iets voor over hebben. In veel gevallen neemt een patiënt iemand mee en die persoon is er ook veel tijd aan kwijt. Ook akkoord. Maar wat als de patiënt niet alleen kan en er altijd iemand van de familie, vrienden of kennissen mee moet? Lees verder…

Vandaag bezocht ik een Ziekenhuis. Nee niet voor mezelf, nee ook niet professioneel. Ik betrad het met iemand die me na staat.

Als observant of liever verwant heb ik goede ervaringen met dit ziekenhuis. Het voelt alsof alle bekwaamheden er zijn die mijn familie kan helpen.

Toch zien mijn ogen dan ook andere dingen, ik zal het delen.

Bij de ingang, bij de draaideuren, hebben ze een prachtige compositie van bloemen en kunst in het centrum van de draaideur geplaatst. Omdat je langzaam loopt rust je oog er zeker op.

Zoals ik door de deur liep, rustten mijn ogen op twee Boeddha beelden

Lees verder…

Nederlandse zorg en welzijnsorganisaties staan voor een grote uitdaging: definitief vorm en inhoud geven aan marktwerking.

“Marktwerking” is al een aantal jaren aan de gang. De inrichting van financiële administraties werd aangepast. Er kwamen meer kengetallen, periodieke stuurinformatie voor bestuur en management. Er werd, en wordt, behoorlijk gefuseerd met de efficiencygedachte als kapstok. Rond de millenniumwisseling kwam het “kantelen van organisaties” in de mode, gevolgd door de introductie van een “regiomodel. Een soort ontvlechting van de eerdere fusie, maar met instandhouding van een centraal imago en een centraal bestuursapparaat. Veelgehoord motto: ”Centraal wat moet en decentraal wat kan”. Lees verder…

Recentelijk las ik het volgende bericht:

“Opleidingen waarbij arts-assistenten te lang achter elkaar werken en te weinig rust krijgen dreigen hun subsidie kwijt te raken.”

Een stok achter de deur van minister van Volksgezondheid n.a.v het rapport “werk- en rusttijden arts-assistenten en werkdruk” van de arbeidsinspectie welke onlangs is gepubliceerd.

Wat interessant is dat de link van arbeidsomstandigheden in ziekenhuizen wordt gelegd naar de opleiding van artsen. Hiermee wordt ogenschijnlijk voldaan aan regel 1 van de Arbo-wet: “Daar waar mogelijk aanpak bij de bron”.

“Ogenschijnlijk”?

Dat is mijn vraag aan u. Ligt de bron van de werkdruk en arbeidstijden van artsen in opleiding bij de opleiding?

Of zijn er andere aspecten die een rol spelen?

In de zorg is het adagium ‘De Client centraal’ tot dogma verheven. Alle verander-inspanningen zijn erop gericht de organisatie van ‘aanbod-gericht’ tot ‘vraag-gericht’ om te buigen. Deze ontwikkeling wordt gesteund door wijzigingen in de financieringsstructuur die de client meer zeggenschap moet geven over de aan hem/haar geleverde zorg (PGB, ZZP). Op zich een prima ontwikkeling, hoewel ik me wel af vraag of de zorg het tempo van de veranderingen in voldoende mate bij kan benen. Daarnaast zit er nog een addertje onder het gras: clienten zijn niet los verkrijgbaar. Lees verder…