Poetin is ontstemd over de medailleoogst van Rusland op de Olympische Spelen en kondigt een onderzoek aan. Hij dreigt met consequenties voor de verantwoordelijken. Ik ken Poetin niet, maar ik ga er voor het gemak maar even van uit dat hij niet dom is. Lees verder…
Janneke Barelds concludeert dit in haar onderzoek en promoveert hier vrijdag op. Het is wat mij drijft in de dingen die ik doe. Het is ook waarom ik meewerk aan deze site; een podium om tekst te maken over dit thema. Ik werk 20 jaar in de gehandicaptenzorg; dat mensen met een verstandelijke beperking zich niet serieus genomen worden is geen nieuws. Goed dat het opnieuw vastgesteld is. Boeiend is de vraag wat maakt dat we blijkbaar met elkaar niet in staat zijn daar iets aan te doen.
Ik hoorde vandaag een verhaal van mijn ex-secretaresses. Door reorganisatie zijn ze verhuisd. Waar ze eerder werkten waren vaak cliënten die even langs kwamen voor een kop koffie, een praatje, de post of wat dan ook. Een voor hen prettige gang op een dag die niet altijd evenveel te bieden heeft. Op hun oude werkplek waren andere mensen komen werken. De organisatie-logica had een andere ordening aangebracht. Cliënten hebben niet zo veel met organisatie-logica. Die wonen vaak al jaren in een instelling en zien de veranderingen aan zich voorbij trekken. Zij hebben hun eigen logica. Eén cliënt was zoals gebruikelijk gisteren langs gegaan voor een praatje. Hij trof op zijn vertrouwde adres andere mensen aan. Mensen die hem zeiden dat hij niet welkom was. Het was te druk, men wist er geen raad mee of wat dan ook. Ik heb er geen oordeel over; de nieuwe mensen op de werkplek zullen hun reden hebben. Feit is dat deze cliënt te horen kreeg dat hij niet welkom was. De organisatie-logica had een andere ordening aangebracht; hij paste er niet meer in. Zouden de mensen bij wie deze cliënt niet welkom was zich bedenken dat ze werken in de woonomgeving van cliënten en dat ze dat werk kunnen doen bij de gratie van hun aanwezigheid? Zouden deze mensen zich bedenken wat het met een mens doet als hij niet meer welkom is en zijn wereld opeens verandert zonder dat hij erbij betrokken is? Deze gehandicapte voelt zich niet alleen niet serieus genomen, hij wordt niet serieus genomen. Hij doet er helemaal niet toe.
Het zou mooi zijn als er via deze site wat gedachten op gang komen en dialoog plaats kan vinden. Ik weet ook niet hoe het moet, maar zie dagelijks genoeg om me heen wat het zou kunnen zijn. Mogelijk helpt de dialoog een beetje de klant-logica leidend te laten worden en de organisatie-logica wat naar de achtergrond te drukken.
Veranderen, vooral als het al langer ingeslepen gedrag betreft, is niet menselijk. Ander gezegd: niets is onmenselijker dan veranderen. Ja, evolueren: dáár zijn we als mensenras enorm goed in. Maar dat gaat vaak the hard way, middels een natuurlijke uitwas van de zwakken, de niet-aangepasten en dergelijke. Maar indien je als zorgmanager of -bestuurder een verandering wilt doorvoeren (lees: op korte termijn een goed gecontroleerde en geborgde evolutie wilt laten plaatsvinden), wil je liever niet de harde weg bewandelen.
Met veel plezier heb ik toegezegd om als ‘kernauteur’ mee te gaan bouwen aan het nieuwe initiatief ZORGbetermaken. Ik denk dat het goed is om via het internet te gebruiken elkaars kennis, kunde en ervaringen te delen. De zorg heeft dat nodig en in het bijzonder de patiënten/cliënten, diens naaststaanden en natuurlijk de tienduizenden professionals die in de zorg werken. Vanaf vandaag zal ik (minimaal) twee keer per maand een bijdrage leveren onder het motto: ‘Weten wat werkt!’. Dit schept verwachtingen: zowel over de inhoud als met betrekking tot de frequentie. Lees verder…
Plaats/Stem op NUjij.nl
Laatste reacties