Vandaag bezocht ik een Ziekenhuis. Nee niet voor mezelf, nee ook niet professioneel. Ik betrad het met iemand die me na staat.

Als observant of liever verwant heb ik goede ervaringen met dit ziekenhuis. Het voelt alsof alle bekwaamheden er zijn die mijn familie kan helpen.

Toch zien mijn ogen dan ook andere dingen, ik zal het delen.

Bij de ingang, bij de draaideuren, hebben ze een prachtige compositie van bloemen en kunst in het centrum van de draaideur geplaatst. Omdat je langzaam loopt rust je oog er zeker op.

Zoals ik door de deur liep, rustten mijn ogen op twee Boeddha beelden

Ik liep verder in de gang en zag een afspiegeling van onze bevolking, jong oud, donker, wit, grijs, rood, verheugd, verdrietig… verschrikt.

Ik liep door een brede gang met allemaal winkels. Winkels met felle kleuren in de ge-opende etalage. Ballonnen die me toelachen en het kind in me doen ontwaken.

Het vrolijke kind dat uit de kamer met de ballebak huppelt, de man met de verschrikte ogen starend in zijn rolstoel, starend in Niets….

Een afrikaanse vrouw met mooi gevlochten haren swingt haar pas voor mij uit.

Ik stap in de lift en moet wel kijken in de enorme spiegel die er hangt. Vandaag ben ik in groen batik. Met aan mijn voeten westerse pumps. De kralen dansen om mijn kuiten als ik de lift uitstap en plaats maak voor

Een kleine donkere vrouw, met felgekleurde westerse kleren, aan haar voeten draagt ze leren sandalen.

Ik zie iemand met een indiaas voorkomen, de kleding vrij normaal. Ik ruik de knoflook in gedachten, maar in het passeren herken ik haar niet. De gangen hebben cijfers, nog geen idee waar we terecht komen. Na elke bocht een andere kleur, na elke bocht een andere geur. Steeds rustiger, steeds minder mensen. En dan ineens krijgt de afdeling een naam en zie ik door wie of waarvoor een ruimte wordt gebruikt. Ik vang een gesprek op van een grote blanke man in spijkerbroek en blauw overhemd, met een kleinere donkere man. Hij is arts aan de lengte van zijn witte jas te zien.

Aan de voeten van de verpleegsters die veel kortere witte jassen dragen zie ik geen birkenstocks, maar hippe gympen in kleuren grijs, blauw en paars. Ik ben verward en slaak bijna een zucht als ik een grijse mevrouw zie langslopen op de zo vertrouwde gezondheidssandalen.

Verward?

Verschrikt?

Hoe kan dat nou? dat ik als blanke rondswalk in een afrikaanse jurk en mijn zwarte broeder zich kleedt in wit. Zou hij zijn eigen medicijn prakticeren? Of beoefent hij het mijn….

Terwijl ik terug loop besef ik dat het scheef getrokken is. Ik werk met Medicijnwiel, Enneagram en Aboriginal Dreaming Time.

En ik ben wit, blanco, waarom werk ik hier niet meer.

Ik ben hier wel welkom oh ja, dat voel ik wel, Alle nationaliteiten komen hier, maar vind ik hier ook “mijn” medicijn?

Zou er achter één van de deuren in één van die talloze gangen ook een kamer zijn voor acupressuur?

Een kamer waar ik kan zweten en kan bidden met de pijp?

Of wacht ik tot iemand komt in een witte jas. De medicijnen kent en ook mij daarin herkent. Is hij zwart, wit rood of grijs. Stagière, assistent, geleerd of wijs.

Zeg mij eens, kan ik in uw ziekenhuis heling vinden?