Wat een Godenrit reed Sven op de tien kilometer, totdat ineens bij half Nederland een stoot adrenaline door de aderen spoot, Valt hij, struikelt hij? Wat doet ie nu? Mijn eigen interpretatie van het vingertje wat naar Sven wees was Jij! Jij! Bent de kampioen! Je zit maar liefst 2,6 seconden onder de eerste tijd, dit wordt een Olympisch record! En dat werd het! De snelste man ter wereld op dit moment! Een olympisch record, alleen niet beloond omdat de regels werden overtreden. DSQ, Disqualified. Gediskwalificeerd omdat een rijder zich volledig overgeeft aan zijn coach, in volledig vertrouwen. Dat gebeurt alleen in volstrekte overgave en vertrouwen aan iemands kunde.
Als iemand dat in zichzelf vindt dan zie je een charismatische persoon in volle kracht! Zoals ook nu. Alleen maakten twee mensen een menselijke fout. Sven gaf zijn eigen verantwoordelijkheid weg. Hij had in zijn rit kunnen vertrouwen op zijn innerlijk weten dat hij in de goede baan zat. En Kemkers had kunnen weten dat als je schrijft terwijl je rijder in de bocht hangt en jij niet toekijkt, je toch kunt vertrouwen op het natuurlijk volgen van de technieken: twee binnen bochten - twee buitenbochten. Zoals een ademhaling is, zei Bart.
Helaas analyse en instinct gingen in tienden van seconden met elkaar in conclaaf en er werd vertrouwd op zichtbare aanwijzingen. Een rijder die vlak na een bocht in de buitenkant hangt en een vinger die vlak voor de volgende naar de binnenkant wijst. Het zichtbare en hoorbare gesteld boven het innerlijke weten… En dan boosheid, onmacht, verdriet, falen. Allemaal erg begrijpelijk en onbegrijpelijk dat er twee juichen omdat er iemand is die sneller is dan hun, maar …. een fout maakt. De medaille zonder franje. Én: Geen medaille maar wel prestatie van ongekend niveau.
Er gaat dan heel wat door me heen. Het lijkt wel een op de proef stellen van focus en vertrouwen van beide. Blijf je in je teleurstelling, falen, boosheid of verdriet of komt de Wijze wijze terug in een geïntegreerd verstandelijk beredeneren vanuit gevoel?
Ik vond het enorm sterk dat Sven toegaf aan de emoties, zowel die van boosheid als die van de poging om zijn emoties onder controle te houden om de pers van een eerste commentaar te voorzien. Het toegeven van Kemkers dat hij tijd nodig heeft om dit te verwerken voor hij naar buiten komt in de pers en in het radio-interview een vertrouwen dat de band sterk genoeg is om eruit te kunnen komen. Een Senior coach Gemser die stil is en troost, ware woorden fluistert, ware woorden luistert. En de wijze wijzen hun les laat leren.
2 reacties op “Prestatie losgekoppeld van beloning”
En precies zo heb ik het die late avond ook beleefd… En nu maar hopen dat de mogelijke beloning door de troostprijs van de Teampursuit toch ook voelt als recht doend aan zoveel wijsheid!!!
Voor mij was de 10 km van Sven het hoogtepunt van de week. Wie veel verwacht kan diep vallen als je het vanuit prestatie-oogpunt bekijkt. Maar hoe waardig menselijk losten zowel rijder (Sven), zijn coach (Kemkers) en senior- coach (Gemser) dit op. Dat maakt sport tot topsport. En dan is er geen verliezer, maar wordt geschiedenis geschreven met de wijze les: zó worden fouten beleefd, uitgesproken en vergeven. Hulde, ook voor de column!